چو ماكيان به در خانه چند بينى جور چرا سفر نكنى چون كبوتر طيار

قَلْبُ الْمُؤمِنِ بَیْتُ اللهِ .

در سر آنست دیده او در دیدهوری عیان است، جان او در سر مهر او تاوان است، جان او همه چشم سرّ او همه زبان است، آن چشم و زبان در نور عیان ناتوانست.

مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مراکی کند ای مشک مو مور تو چندین جفاروی تو با موی و خط مور و سلیمان به همموی تو هندو لقب مور تو طوطی لقاچون به بر مه رسید مورچه بر روی توگر رسن مه بدید مورچه موی تو راماه از آن موی زلف تیره شود همچو مورمشک از آن مور شب موی برد بر خطاموی میانم چو مور لاجرم اندر هواتیک یک مویم چو مور بست کمر بر وفاسستتر از موی مور نیستمی گر ز توبا سر مویی رسید با بر موری به ماز آرزوی موی تو هست مرا حرص مورموی بدین مور ده تا برهد از بلاچبود اگر موی تو در کف موری فتدموی به من ده که نیست قوت موری مراگر من چون مور را دست به مویت رسیدمور کنم پیل را موی کشان در هواموی تو این مور را قوت پیلی دهدمور ضعیف توام موی به من کن رهاکرد دلم موی تو تنگتر از چشم مورکور شود چشم مور موی تواش در قفاسر چه کشی همچو موی از من چون مورچهموی به موری سپار پیش سلیمان بیامور نیازرد ازو یک سر موی ای عجبزانکه به موری نداد مالش موری رضامور اگر بندگیش یک سر مو یافتیموی بکندی ز سر مور شدی اژدهامور و ملخ دیدهای موی شکافان به جنگمور و ملخ جنگ اوست موی شکاف از دغاهر که کند کش چو موی در حق مور رهشدانه کشد هم چو مور از سر موی آن گداگر به جهان در چو مور حاسد جویی چو موموی کشانش کند مور صفت مبتلاور سر مویی کشد دشمن چون مور سرپی سپر آید چومور از سر موی از قضاخصم که مورش شمرد زانکه چو مویی نیافتهر بن موییش کرد خانهٔ موری فناای تو سلیمان مور چند که در شرح موموی شکافی ز مور خوش بود اندر ثناتا که بود پای مور چون سر مویی ضعیفخصم تو را باد موی خانهٔ موریش جا

در فصل نهم از لغت موران، آنجا كه ادريس نبى از ماه مى پرسد «تو را چرا وقتى نور كم شود و گاه زيادت؟» ماه پاسخ مى دهد:بدان كه جرم من سياه است و صيقل و صافى و مرا هيچ نورى نيست، و ليكن وقتى در مقابله آفتاب باشم بر قدر آنكه تقابل افتد از نور او مثالى در آيينه جرم من همچو صورت هاى ديگر اجسام در آيينه ظاهر شود [...] تا به حدى كه هر گه كه در خود نگرم در هنگام تقابل خورشيد را بينم؛ زيرا كه مثال نور خورشيد در من ظاهر است. [...] نبينى كه اگر آيينه را در برابر خورشيد بدارند، صورت خورشيد در او ظاهر گردد، اگر تقديرا آيينه را چشم بودى و در آن هنگام كه در برابر خورشيد است در خودنگريستى همه خورشيد را ديدى اگرچه آهن است. «اناالشمس» گفتى زيرا كه در خود الّا آفتاب نديدى. اگر «انا الحق»... گويد عذر او را قبول واجب باشد.

عاقبت منزل ما وادى خاموشان است حاليا غلغله در گنبد افلاك انداز

همان گونه كه دميدن دو گونه است؛ يعنى دميدنى كه آتش را خاموش مى كند و دميدنى كه آتش را شعله ورتر مى كند، دميدن صور نيز بر دو گونه است: نخستين براى ميران زندگان، و دوم براى زنده كردن آنان پس از مرگشان كه در واقع برخاستن از خواب جهل و نادانى است و اين برخاستن در رستاخيز رخ مى دهد.

هركه او بيرون شد از حصن خدا جان او آخر شد از جسمش جدا مرد حق بين كى كند تكيه بغير هر قضا چون از خدا آيد بسير

خداوندا ما را از آنان مگردان که ایشان را بخود باز گذاشتی، تا به تیغ هجران خسته گشتند و بمیخ ردّ بسته شدند. آری چه بار کشد حبلی گسسته؟ و چه بکار آید کوشش از بنده نبایسته؟ و در بیگانگی زیسته؟ امروز از راه بیفتاده، و راه کژ راه راستی پنداشته، و فردا درخت نومیدی ببر آمده، و اشخاص بیزاری بدر آمده، و منادی عدل بانگ بیزاری در گرفته .

قال الرضا (ص): من علامات الفقه الحلم و الحياء و الصمت انّ الصمت باب من ابواب الحكمة و انّه ليكسب المحبّة و يوجب السلامة و راحة لكرام الكاتبين و انّه لدليل على كل خير.امام هشتم (ص) فرمود: از نشانههاى مؤمن، دانستن مسائل دينى، بردبارى، شرم، و خاموشى است، و خاموشى درى از درهاى حكمت است، و به سبب آن محبوبيت كسب مىگردد و موجب سلامتى انسان و آسايش «كرام الكاتبين» است و مردم را به كارها و اعمال نيك رهبرى مىكند.